Aktualności

Piątkowe popołudnie to czas, w którym wielu z nas chce odpocząć po całym tygodniu zajęć, zwłaszcza gdy silny wiatr i kapiący deszcz nie zachęca do opuszczania domowego ciepła. Mimo to licznie zgromadziliśmy się, aby podążając za Krzyżem Chrystusa drogami naszych osiedli uczyć się odczytywać Jego sens.

Doceniać małe rzeczy, być z Bogiem szczerym, mówić Mu o swoim życiu, nie zniechęcać się niepowodzeniami, nie unikać cierpiących, karmić się Eucharystią - te i wiele innych bardzo praktycznych wskazówek odkrywaliśmy medytując kolejne stacje drogi krzyżowej i rozważając jak radzić sobie z nieszczęściami, które prędzej czy później staną się naszym udziałem. Czy Pan miał szansę przebić się do naszych serc ze swoją miłością i swoim wezwaniem do nawrócenia?

I może dobrze, że już pod koniec naszej drogi z jednego z bloków zaczęła dochodzić głośna muzyka. Może był to hałas będący obrazem wołania o odnalezienie Sensu pośrodku bezsensu swojego życia. A w nas co się wtedy pojawiło? Złość, szybki wyrok potępiający, zdenerwowanie? Oby była to też potrzeba modlitwy za tego brata czy siostrę, który oddalił się od Chrystusa.

W drodze na Kalwarię Jezusowi także towarzyszyły pokrzykiwania, śmiech, kpina. A gdy Go wywyższono na Krzyżu mógł patrzeć na tak wiele wykrzywionych z nienawiści twarzy ludzi, którym nic złego nie uczynił. Ale Jego spojrzenie było inne - pełne miłości. Kiedy mnie tak łatwo i tak boleśnie przygniata ciężar krzywdy zadany mi w różnoraki sposób przez innych, to patrzę na Ciebie Jezu i myślę - JAK? Jak zdołałeś to przetrwać i nie przestać kochać swoich prześladowców? Obym potykając się i powstając na drodze mojej codzienności dotarła na spotkanie z Tobą z czystym, jasnym spojrzeniem. Mój Jezu, który za moje grzechy umarłeś na krzyżu ucz mnie stawać się do Ciebie coraz bardziej podobnym.

foto: Ewa Klimczyk